ก็ไปดูพบว่าคนมาต่อคิวซื้อพอควร แลดูน่าอิจฉาร้านเค้า ราคาขายก็ไม้ละตั้ง20บาท สิ่งที่ได้รับคือหน้าตาแบบนี้
มันเป็นมันฝรั่งหันแผ่นยาวเป็นเกลียวเสียบไม้ แล้วก็โรยผงปรุงรสตามใจชอบ ถ้าชอบมากอีกก็ขอมายองเนสได้ด้วย ราคา20บาทต่อไม้ ใช้เซ้นส์ก็รู้ว่าแพง
แต่สิ่งที่ผมรู้สึกได้ก็คือ พอเดินถือแล้วคนมองเยอะมาก...
...ไม่ใช่เพราะคนถือหน้าตาดี แต่เป็นเพราะไอ้เจ้ามันฝรั่งนี่มันไม้ยาวหนึ่งฟุต พอถือแล้วมันเลยเด่น อารมณ์คนถือขนมสายไหมก้อนเบ้อเริ่มน่ะ
คำถามก็คือ ราคา20บาทที่จัดว่าแพง ถือแล้วเด่น มันบอกอะไรเรา??
อาหารบางชนิดไม่ได้ขายอะไรใหม่ มันฝรั่งก็คือมันฝรั่งทอด ผงปรุงรสก็เป็นอะไรแบบในขนมถุง แต่สิ่งที่ขนมนี้ต่างไปคือ การจัดรูปแบบนำเสนอ และวิธีการสร้างสินค้าให้เตะตาผู้คน ให้คนทักถึง อย่างน้อยก็มีคนเดินมาถามผมสองคนว่า ไอ้นี่มันขายที่ร้านไหน
แต่ปัญหาก็เช่นกัน สินค้าแบบนี้มีความไม่จริง มีคุณค่าส่วนเพิ่มอยู่มากเกิน และเป็นแฟชั่นมากไป เวลาหนึ่งมีผู้คนรับรู้ได้ สินค้าเหล่านี้ก็จะไม่โดดเด่นและถึงขาลงในเวลาอันสั้น ที่พูดแบบนี้ไม่ได้แช่ง แต่วัฏจักรมันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้านึกถอยย้อนก็เช่นโรตีบอย ที่สร้างคิวให้ยาวเด่น และกลิ่นเนยเตะจมูก หรือถอยไปอีกรุ่นก็ชานมไข่มุกใส่แก้วทรงสูงเด่นนั่นปะไร เมื่อคุณค่าจริงๆไม่สมราคา และอุดมด้วย value-added เกินงาม วันหนึ่งสินค้าที่เด่นและแปลกก็ไม่เด่นอีกต่อไป
...เอิ่ม แต่ว่ามันก็อร่อยแบบ junk food ว่ะ เดี๋ยววันหลังไปอุดหนุนอีก :P
ปล.จริงๆผมเคยเห็นร้านขายมันทอดอะไรแบบนี้มาซักพักแล้วละในกทม. แต่ว่าไม่มีโอกาสลอง
